Phoenix Marketcity: ठिकाण: मुंबई, फिनिक्स मॉल मधील एक प्रसिद्ध खेळण्यांचे दुकान (Hamleys).
वेळ: दुपारचे ४:०० वाजले होते.
दुकान तुडुंब भरलेलं होतं. एसीची थंड हवा आणि मुलांचा गोंधळ चालू होता. अचानक गेटवरचा ‘सिक्युरिटी अलार्म’ जोरात वाजला. “बीप… बीप… बीप!”
सिक्युरिटी गार्डने एका मळकट कपडे घातलेल्या माणसाला, ज्याचं नाव ‘रघु’ (वय ३५) होतं, कॉलरला धरून आत खेचलं.
रघु दिसायला खूप गरीब वाटत होता. त्याचे गाल खप्पड झाले होते, डोळ्याखाली काळी वर्तुळे होती आणि अंगावर एक जुना शर्ट होता.
दुकानचा मॅनेजर धावत आला.
“ए भिकारी! काय चोरलं बोल? हिम्मत कशी झाली तुझी इथून चोरी करायची?”
Phoenix Marketcity
रघु थरथरत होता. त्याने आपले दोन्ही हात जोडले होते.
“साहेब… मी चोर नाही. मला जाऊ द्या. माझी पोरगी वाट बघतेय.”
मॅनेजरने ऐकलं नाही. त्याने रघुच्या कानशिलात एक जाळ काढणारी थप्पड मारली. “चटाक!”
रघु जमिनीवर कोसळला.
आजूबाजूला लोकांची गर्दी जमली. लोक मोबाईल काढून व्हिडिओ बनवू लागले.
कोणी म्हणालं, “हे भिकारी असेच असतात, पोलिसांच्या ताब्यात द्या.”
कोणी म्हणालं, “अजून दोन मारा, म्हणजे अद्दल घडेल.”
सिक्युरिटीने रघुची झडती घेतली.
त्याच्या शर्टच्या आत लपवलेली वस्तू बाहेर काढली.
ती वस्तू काय होती?
काही सोन्याचा हार किंवा महागडा फोन नव्हता.
ती होती… एक २०० रुपयांची छोटीशी ‘गुलाबी रंगाची बाहुली’ (Pink Doll).
हे बघून लोक हसले. “अरे? एवढ्याशा बाहुलीसाठी चोरी? काय भिकारचोट माणूस आहे!”
मॅनेजरने ती बाहुली हिसकावून घेतली.
रघुने मॅनेजरचे पाय धरले आणि ओक्साबोक्शी रडू लागला. तो ओरडत होता:
“साहेब! साहेब ती बाहुली घेऊ नका!
पाया पडतो तुमच्या… मला पोलीस स्टेशनला न्या, जेलमध्ये टाका, पण ती बाहुली मला द्या!
माझी ‘चिमुकली’ वाट बघतेय साहेब!”
मॅनेजरला राग आला. “नाटकं करतोय? पोलीस येईपर्यंत याला बांधून ठेवा.”
तेवढ्यात गर्दीतून एक वयस्कर डॉक्टर पुढे आले. त्यांनी रघुचा चेहरा नीट पाहिला.
त्यांच्या लक्षात आलं की रघुच्या हातावर ‘हॉस्पिटलचा स्टॅम्प’ (Phoenix Marketcity)आहे आणि त्याच्या खिशातून एक चिठ्ठी डोकावतेय.
डॉक्टरांनी ती चिठ्ठी काढली आणि मोठ्याने वाचली.
ती चिठ्ठी ‘टाटा मेमोरियल हॉस्पिटल’ ची डिस्चार्ज समरी होती.Phoenix Marketcity
आणि त्यावर लिहिलं होतं:
“Patient Name: Pari (Age 5). Stage 4 Blood Cancer. Treatment stopped. Not responding. Doctors advise: Take her home. She has only a few hours left.” (रुग्ण: परी, वय ५ वर्षे. रक्ताचा कर्करोग शेवटची स्टेज. उपचार थांबवले आहेत. मुलीला घरी घेऊन जा, तिच्याकडे फक्त काही तास उरले आहेत.)
वाचता वाचता डॉक्टरांचा आवाज जड झाला. संपूर्ण मॉलमध्ये स्मशानशांतता पसरली.
रघु जमिनीवर डोकं आपटून रडत होता.
तो तुटक्या आवाजात बोलू लागला:
*”साहेब… मी चोर नाही हो!
मी एक बाप आहे.
माझी ५ वर्षांची परी… गेल्या ६ महिन्यांपासून टाटा हॉस्पिटलमध्ये कॅन्सरशी लढतेय.
मी माझं गाव, घर, जमीन सगळं विकलं तिच्या इलाजासाठी.
आज डॉक्टरांनी सांगितलं, ‘तिच्याकडे वेळ नाही, तिला जे हवं ते द्या आणि घरी न्या.’
ती सकाळपासून हट्ट करत होती… ‘बाबा, मला ती गुलाबी बाहुली पाहिजे. मग मी देवाघरी जाईन.’
साहेब, माझ्या खिशात एक रुपया उरला नाहीये. तिचं औषध आणायला सुद्धा पैसे नव्हते.
मी भीक मागितली बाहेर, पण कोणी दिली नाही.
तिचा श्वास कमी होतोय साहेब… ती वाट बघतेय.
जर मी ही बाहुली घेऊन गेलो नाही, तर ती रडत रडत जीव सोडेल.
एका बापाची इज्जत गेली तरी चालेल, पण माझ्या पोरीचं शेवटचं स्वप्न तुटू देऊ नका!”*
हे ऐकून त्या मॅनेजरच्या हातातली बाहुली खाली पडली.
ज्या लोकांनी व्हिडिओ काढण्यासाठी फोन काढले होते, त्यांचे हात आता डोळे पुसण्यासाठी वर गेले.
प्रत्येकाच्या काळजात चर्रर्र झालं.
ज्याला ते ‘भिकारी चोर’ समजत होते, तो जगातला सर्वात ‘श्रीमंत बाप’ होता, जो मुलीच्या हास्यासाठी स्वतःचा स्वाभिमान विकायला तयार झाला होता.
मॅनेजरला स्वतःची इतकी लाज वाटली की त्याला रडू कोसळलं.Phoenix Marketcity
त्याने ती बाहुली उचलली. दुकानातल्या सर्वात महागड्या ५-६ बाहुल्या घेतल्या.
आणि आपल्या खिशातले १०,००० रुपये काढून रघुच्या हातात दिले.
“भावा… मला माफ कर! जा, पळ! तुझ्या पोरीला उशीर नको व्हायला. माझी गाडी घे आणि जा.”
रघुने पैसे घेतले नाहीत. त्याने फक्त ती ‘गुलाबी बाहुली’ घेतली.
आणि तो वेड्यासारखा हॉस्पिटलच्या दिशेने धावत सुटला.Phoenix Marketcity
अर्ध्या तासानंतर… हॉस्पिटलमध्ये.
रघु वार्डमध्ये पोहोचला.
परीचा श्वास आता अडखळत होता. तिचे डोळे छताकडे लागले होते.
रघुने धावत जाऊन तिच्या हातात ती बाहुली दिली.
“परी… बेटा हे बघ! तुझा बाबा आला! तुझी बाहुली आणली!”
परीने कष्टाने मान वळवली.
तिने त्या बाहुलीकडे बघितलं. तिच्या सुकलेल्या ओठांवर एक ‘गोड हास्य’ उमटलं.
तिने बाबांचा हात घट्ट पकडला…
आणि हळूच म्हणाली, “थँक्यू बाबा…”
आणि त्याक्षणी… तिचा हात सैल झाला.
मान एका बाजूला कलली.
मॉनिटरवर एक सरळ रेष आली… “पीप………”
परी गेली होती.
पण तिच्या छातीवर ती ‘गुलाबी बाहुली’ अजूनही होती.
रघुने हंबरडा फोडला नाही. तो फक्त त्या बाहुलीकडे बघत होता.
कारण त्याला समाधान होतं की, त्याची मुलगी जाताना ‘रडत’ नाही, तर तिची आवडती बाहुली मिठीत घेऊन ‘हसत’ गेली होती.
त्या दिवशी मुंबईतल्या त्या मॉलमध्ये लोकांनी एक गोष्ट शिकली—
कधीकधी कायद्याच्या नजरेत जो ‘गुन्हेगार’ असतो, तो देवाच्या नजरेत ‘महान’ असू शकतो.
आणि बापाचं प्रेम हे जगातल्या कोणत्याही सुपरमार्केटपेक्षा मोठं असतं.
परिस्थिती माणसाला लाचार बनवते. कोणालाही चोर किंवा गुन्हेगार ठरवण्याआधी त्याची कहाणी एकदा नक्की ऐका. जगात असे अनेक बाप आहेत जे मुलांच्या आनंदासाठी रोज थोडं थोडं मरत असतात.Phoenix Marketcity
डिजिटल स्वाक्षरी असलेले 7/12 कसा काढावा
शेतकरी सरकारी योजना व महत्त्वाच्या माहितीसाठी व्हाट्सअप चैनल ला फॉलो करा